Dzisiaj, w sobotę 10 marca 2018 r. odbyła się kolejna sesja Diecezjalnej Szkoły Liturgicznej. Wzięło w niej udział ponad 70 uczestników. Odbyło się kilka wykładów. Była modlitwa z Liturgii Godzin i Eucharystia.

Ja przedstawiłem temat „Celebracji Eucharystyczna na tle wydarzeń Paschy i celebracji żydowskie uczty paschalnej”. Zgłębiane tej tematyki jest potrzebne, aby odkryć z jednej strony ciągłość Ustanowienia Eucharystii przez Jezusa w Wielki Czwartek, a więc w prze3dzień Jego Męki. Z drugiej zań strony zrozumieć nowość, jaką Jezus wprowadza jako ten, który wypełnia Paschę i nadaje jej nowy wymiar i nowy sens.

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus niejako zamknął sposób celebrowania Paschy jako pamiątki Wyjścia z niewoli egipskiej i odniósł tę celebrację do swojej Paschy, która spełniła się podczas Jego Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. Jezus niejako „wybrał” dwa szczególne momenty z uczty paschalnej upamiętniającej Wyjście z Egiptu. Jednym jest łamanie i spożywanie „przaśnego chleba” (chleba udręczenia), o którym Jezus powiedział: „To jest moje Ciał za was wydane”. Drugim jest kielich błogosławieństwa (czwarty kielich uczty paschalnej), o którym Jezus powiedział: „Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana” (Łk 22.20).

W Celebracji Eucharystii, która została wszechstronnie przygotowana, uczestniczący mieli możliwość spożywania łamanego Chleba Eucharystycznego, Ciała Jezusa oraz korzystania z picia z Kielicha Przymierza w Krwi Jezusa.

Dziękuję Organizatorom i Wykładowcom oraz wszystkim Uczestnikom. Mam nadzieję, że zaniosą trochę zdobytego doświadczenia do swych parafii.

Jeśli ktoś z uczestników zechce się podzielić swoimi refleksjami, to będzie to dla nas wszystkich pożyteczne.

Zachęcam i pozdrawiam

Bp ZbK

Msza Krzyżma w Bazylice św. Piotra (140417)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Po latach miałem możliwość przeżyć ponownie Mszę Krzyżma w Bazylice św. Piotra. Przeżywałem ją w z różnymi papieżami kilkanaście razy. Ostatni raz było to w roku 2002, kiedy już byłem biskupem nominatem siedleckim, chociaż do ogłoszenia brakowało kilka godzin.

Dziś uczestniczyło około 40 kardynałów i chyba sporo ponad 60 biskupów. Bardzo pięknie przygotowana liturgia wraz ze śpiewami. Liturgię Eucharystii poprzedził śpiew pierwszej z mniejszych Liturgii Godzin, czyli tercja. Papież Franciszek w homilii mówią o radości namaszczenia kapłańskiego, któremu towarzyszą „siostry” ubóstwo, wierność i misyjność. Nie będę tutaj przytaczał szerzej treści homilii papieskiej. Będzie ona zapewne umieszczona na różnych oficjalnych stronach. Przepowiadanie papieskie cechuje autentyczność i bezpośredniość.

Modliłem sią w czasie tej liturgii zarówno w intencjach Diecezji Siedleckiej jak i też Diecezji Legnickiej, do której aktualnie zostałem skierowany. Pamiętałem i pamiętam nadal w modlitwie o wszystkich Blogowiczach. Pozdrawiam Diecezjan z jednego i drugiego Kościoła lokalnego oraz Blogowiczów. Dziękuję też za komentarze i wyrażaną w nich zazwyczaj życzliwość.

Ta dzisiejsza liturgia była dla mnie jednocześnie okazją spotkania się z wieloma znajomymi, z którymi od lat się nie widywaliśmy.

Mszę Wieczerzy Pańskiej przeżyję w jednej z parafii w centrum Rzymu oraz we wspólnocie DN.

Bardzo serdecznie wszystkich pozdrawiam – z Diecezji Siedleckiej i z Diecezji Legnickiej oraz Blogowiczów – i łączę się w modlitwie w duchu, o jakim pisałem w moim liście pożegnanym skierowanym do Diecezjan Siedleckich.

Bp ZbK

W dzisiejszej, trzeciej katechezie paschalnej, mówiłem o sensie czasu Wielkiej Soboty. Czasu bez liturgii (poza Liturgią Godzin). W tym czasie kontemplujemy przy grobie Pańskim sens Jego zstąpienia do Otchłani. Sens Jego Śmierci. Trwanie przy Jego grobie (nie chodzi o fizyczne przebywanie przed przygotowanym w kościele grobem, lecz świadomość, że On jest w niemocy) to okazja do tego, abyśmy uświadamiali sobie, że nie oczekujemy powrotu rzeczy przeszłych, lecz wprost przeciwnie: wobec doświadczenia śmierci i grobu ze względu na Zmartwychwstałego Pana, w którego wierzymy, oczekujemy cudu przemiany naszego myślenia.

W świetle tego grobu, który będzie świadkiem zmartwychwstania, patrzymy na różne nasze sytuacje „grobowe”. A więc te wszystkie sytuacje, w których nasza wyobraźnia i nasze moce się wyczerpały, te sytuacje, w których już nie mamy cierpliwości i nie widzimy sensu podejmowania ciężaru życia. Patrzymy na te grobowe sytuacje gotowi na blask zmartwychwstania. Jeśli tylko pozwolimy na to, aby w nas dokonywało się obumarcie naszych wyobrażeń, oczekiwań, pretensji, żalów opartych tylko na nas samych i wypływających z naszego „starego” wnętrza, to możemy być pewni, że nastąpi coś ze zmartwychwstania. Staniemy inaczej przed drugim człowiekiem, będziemy gotowi wejść w pojednanie i zobaczymy, że ten drugi też na to czekał, tylko może nie był jeszcze tak blisko „grobu” jak my; nie odnalazł się blisko grobu Pana.

Liturgia Wigilii Paschalna winna odbywać się w nocy. Jest świętym czuwaniem na cześć Pana. Składa się ona z czerech części:

  1. Liturgia Światła;
  2. Liturgia Słowa;
  3. Liturgia Chrzcielna;
  4. Liturgia Eucharystii.

Omówiłem szczegółowo niektóre elementy liturgii światła, w szczególności znaki wypisany na Paschale. Następnie omówiłem niektóre części liturgii słowa oraz liturgii chrzcielnej.

Zapewne zostaną umieszczone odpowiednie fragmenty tej katechezy w wersji fonicznej, w wersji audio. Za co dziękuję Redakcji KRP.

Posłuchaj:

Liturgia Słowa

Liturgia Chrzcielna

Symbolika paschału

Trwanie przy grobie

Jezus zstąpił do otchłani

Publiczne oddawanie Bogu chwały i czci

Owoc tajemnicy paschalnej Jezusa Chrystusa

Bp ZbK

W dzisiejszej katechezie wprowadziłem w znaczenie Triduum Paschalnego. W szczególności podkreśliłem rolę przygotowania się do liturgii tych dni.

Następnie przedstawiłem główne myśli związane z liturgię Wieczerzy Pańskiej. Odnosi się to przede wszystkim do Sakramentu Eucharystii i Kapłaństwa. Szczegółowo omówiłem trzy momenty liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej:

  1. umycie nóg,
  2. złożenie darów ofiarnych
  3. oraz przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy (miejsca) przechowywania i specyfikę adoracji Najświętszego Sakramentu w kontekście liturgicznym Triduum Paschalnego.

Posłuchaj:

1. Wpływ wydarzenia paschalnego na nasze życie

2. Kapłaństwo Chrystusa

3. Gest umycia nóg

4. Gest przyniesienia darów

5. Kaplica Przechowania


Jeśli będą uwagi i zapytania, to postaram się je uwzględnić i na nie odpowiedzieć.

Dobrego przygotowania do celebrowania liturgii Triduum Paschalnego – Świąt Paschy.

Bp ZbK

Diecezjalna Szkoła Liturgiczna (130316)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Dziś, 16 marca 2013 roku, miało miejsce zakończenie tegorocznych prac Diecezjalnej Szkoły Liturgicznej. W tegorocznych sesjach, które miały miejsce przy parafii pw. św. Mikołaja w Międzyrzecu, wzięło udział kilkadziesiąt Osób. Zajęcia prowadzone w Szkole obejmują teorię czyli wykład najbardziej zasadniczych prawd i wiadomości z dziedziny liturgiki oraz praktyczne ćwiczenia, łącznie z nauką przygotowania liturgii.

Dzisiejsze spotkanie obejmowało Eucharystię z upoważnieniem Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii św., a następnie wręczenie dyplomów zaświadczających o uzyskaniu promocji w DSL. Liturgię Eucharystii przygotowali naturalnie członkowie tegorocznej Szkoły. Część z nich, jako schola, prowadziła śpiew.

Po liturgii w katedrze zgromadziliśmy się w Bursie na agapie. Tam też miało miejsce wręczenie dyplomów i legitymacji.  

Wyrażam moją radość z powodu działalności Szkoły i z tego, że tyle Osób wzięło w niej udział. Życzę, by ich posługiwanie w parafiach spotkało się ze zrozumieniem i przynosiło owoce w postaci pogłębienia rozumienia i przeżywania liturgii. Żywię też nadzieję, że będą skuteczną pomocą dla Duszpasterzy.

Bp ZbK

Uroczystość Wszystkich Świętych (121101)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Kościół jako wspólnota wierzących, a więc „świętych z powołania” (zob. Rz 1,7), oddawał i stale oddaje cześć Świętym. Za takich uważa tych, którzy od nas odeszli, a którzy podczas swego ziemskiego życia tak współpracowali przez wiarę z łaską Bożą, że dokonały się w nich wielkie dzieła Boże. Kościół uważa ich za tych, którzy dzięki tej współpracy w posłuszeństwie wiary i przyjęciu w sobie tych dzieł Bożych, są przykładem dla wszystkich wierzących na ziemi i zmierzających do Królestwa Bożego. Co więcej, nie tylko są przykładem, ale orędują za nami i są dla nas pomocą, abyśmy i my po naszym ziemskim życiu dołączyli do ich grona. 

Początki kultu Świętych

Pierwszą, w której objawiły się wielkie dzieła Boże i która to wyznała, to Maryja  Ona też powiedziała o siebie, że będą Ją zwać błogosławioną wszystkie pokolenia (zob. Łk 1,45.48n). Już bardzo wcześnie – bo zdobnictwie katakumbowym (III wiek) – Maryja była przedstawiana z atrybutami, które wskazywały na Jej wyjątkową rolę i udział w chwale Chrystusa. Kolejno rozszerzało się pojęcie i praktyka kultu świętych, w szczególności męczenników.

Uroczyście były obchodzone rocznice ich męczeństwa a miejsca ich męczeństwa i ich groby stawała się celem pielgrzymek. Stopniowo kultem byli obejmowani poza męczennikami także inni przede wszystkim jako wyznawcy, głównie wybitni nauczyciele i pasterze, którzy kształtowali myśl teologiczną i praktyczne życie wiernych w Kościele. Do tego dochodzili święci, którzy odznaczali się szczególnym życiem ascetycznym i pokutniczym a także dziewice.

Rozwój kultu

Kult świętych przybierał coraz to bardziej oficjalne i urzędowe formy. Oprócz imiennych wspomnień poszczególnych świętych kształtowała się stopniowo myśl, by wspominać wszystkich świętych. W roku 608 papież Bonifacy IV przeznaczył starożytny Panteon, czyli pogańską świątynię z czasów rzymskich poświęconą „wszystkim bogom”, na miejsce kultu Matki Bożej i świętych męczenników. Na początku X wieku papież Jan XI postanowił, że dzień 1 listopada będzie dniem, w którym Kościół oddaje kult wszystkim świętym.

Dzień 1 listopada – Uroczystość Wszystkich Swiętych

Dzień 1 listopada to nie jest, jak to zazwyczaj się mówi, „święto zmarłych”, lecz Uroczystość Wszystkich Świętych. Czytaj więcej…

Dziś, 9 grudnia 2011, przedstawiciele Domowego Kościoła z różnch Kręgów Parafii siedelckich zebrali się w domu biskupim przy ul. Cmentarnej na Celebracji Słowa Bożego.
Wzięliśmy czytania z III Niedzieli Adwentu roku B. Po wprowadzeniu w całą Celebrtację, a w szczególności w motyw tej calebracji, jakim było „Namaszczenie” (w nawiązaniu do pierwszgo czytania z przyszłej niedzieli) odbyły się kolejno czytania, śpiew Psalmów i komentarze (katechezy). Następnie było dzielenie się Słowem (echo Słowa), homilia i modlitwa powszechna. Całość zakończyła się przekazaniem znaku pokoju, błogosławieństwem i agapą. Zebrało nas się sporo osób – chyba blisko setki. Było to bardzo znaczące zgromadzenie – nie tylko pod względem ilościowym.

Jeśli są Osoby, ktróe zechcą podzielić się swoimi wrażeniami i przeżyciami, to bardzo proszę. Przyczani się to do wzajemnego ubogacenia.

Pozdrawiam wszystkich Uczestników Celebracji oraz wszystkich Blogowiczów.

Bp ZbK

Pochówek Dzieci Utraconych (111024)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Dzisiaj, 24 października, w katedrze clebrowałem wraz z licznymi Kapłanami i przy licznym udziale Wiernych Eucharystię polecając Bogu utracone Dzieci oraz przedkładając Bogu bolesne doświadczenie Rodziców tychże Dzieci.

Jest już szersza informacja o tym na naszej stronie diecezjalnej.

Tutaj zachęcam do ewentualnych wypowiedzi i świadectw. Wydaje się bowiem, że potrzebujemy większej troski o wzrast naszej świadomomości w podejściu do tej prawdy i rzeczywistości utraconego dziecka a tym samym do szacunku wobec człowieka i jego życia w szerokim tego słowa znaczeniu.

Zapraszam

Bp ZbK

Dzisiaj, 21 czerwca 2011 – jak mi wiadomo (bo jestem przez kilka dni w Bydgoszczy) –  zakończył się kolejny rok pracy i nauki w Diecezjalnym Studium Muzyki Kościelnej.
Mszy świętej w katedrze przewodniczył ks. Jerzy Przychodzeń. Następnie miała miejsce agapa, która była okazją do wymiany doświadczeń i zarysowywania perspektyw na przyszłość. 
Cieszę się, że to Studium istnieje i przygotowuje osoby odpowiedzialne za śpiew i muzykę w naszej diecezji. Dziękuję organizatorom i nauczycielom tego Studium – w szczególności P. Małgorzacie Trzaskalik.
Muzyka i śpiew kościelny to bardzo ważna dziedzina życia każdej wspólnoty. Dobre przygotowanie i przeżycie liturgii także od strony muzyki i śpiewu pozwala nam lepiej wchodzić w celebrowaną tajemnicę.
Zachęcam do wypowiedzi na temat muzyki i śpiewu w czasie liturgii.
Proszę o to zarówno osoby bezpośrednio zainteresowane w wykonanie i organizację tej strony liturgii – organistów, kantorów, psałterzystów, a także wszystkich uczestników liturgii oraz duszpasterzy.
Z pozdrowieniem
Bp ZbK

Uroczystość Wszystkich Świętych to święto, w którym Kościół przeżywa świadomość swojej łączności z tymi, którzy nas poprzedzili na drodze do Królestwa Bożego, czyli którzy są świętymi. Są to ci, którzy zostali przez Kościół  kanonizowani i ci, którzy nie są kanonizowani – ale, jak mamy nadzieję w odniesieniu do wielu naszych bliskich, będąc po drugiej stronie, mają udział w chwale życia wiecznego. Dlatego w tym dniu na pierwszy plan nie wysuwa się pamięć o zmarłych i nie jest to „święto zmarłych”, lecz świętych. Oczywiście oni są tymi, którzy już zmarli i od nas odeszli, ale widzimy ich we wspólnocie Świętych.

Kościół przeżywa to co się nazywa wspólnotą świętych. Myśli o łączności Kościoła, który tworzą zbawieni, cierpiący w czyśćcu i my, wszyscy żyjący jeszcze na ziemi. My, jako wierzący, przeżywamy tę Uroczystość szczególnie w liturgii i w całym doniosłym i chwalebny charakterze tego święta. Jak powiedziałem, nie jest w tym dniu na pierwszym miejscu i nie jest właściwe akcentowanie aspektu śmierci i modlitwy za zmarłych, chociaż to zawsze jest i będzie obecne, lecz przeżywanie świadomości powołania do wspólnoty świętych. Natomiast na dzień szczególnej modlitwy za zmarłych Kościół przewiduje kolejny dzień, 2 listopada. Jest to tzw. Dzień Zaduszny albo Wspomnienie wszystkich wiernych Zmarłych.

1. Nasz udział (powołanie) w prawdzie o Wspólnocie Świętych

Dzień 1 listopada ma charakter świąteczny, gdy Kościół przeżywa swoją świadomość łączności i przynależność do grona świętych – tych już zbawionych. Sam siebie odkrywa we wszystkich żyjących członkach jako pielgrzymujących drogą zbawienia. Jest to dzień radosny i dzień chwały.

Naturalnie zawsze wpisuje się w to prawda o śmierci. Ta śmierć jednak, mimo że jest bolesna, dla chrześcijanina nie jest czymś tragicznym ani tylko smutnym końcem. Jest życiowym faktem i nieodwołalnym wydarzeniem, które wprowadza do pełni życia. Taka jest nasza wiara. Czytaj więcej…

Następna strona »

css.php